zaterdag 5 december 2015

18 weken zwanger

Ja sinds mijn laatste berichtje over dat ik zwanger was hebben jullie daarna niets meer van mij vernomen.
Het lijkt me wel leuk om jullie elke week even een korte update te geven van mijn zwangerschap en hoe het hier thuis nu loopt.
Vandaar dat ik vandaag even aftrap, Arend is net even met Luke boodschappen doen dus ik heb lekker de tijd om even een uitgebreide update te geven!

De weken vliegen voorbij van mijn zwangerschap.
Het grappige is dat  ik bij Luke elke week netjes bij hield en zelfs wist hoeveel weken en dagen ik zwanger was.
Nu moet ik regelmatig nadenken hoe ver ik zwanger ben als mensen daarnaar vragen.
En omdat ik die 9 maanden altijd heeeel lang vind duren voor die om zijn vind ik het helemaal niet zo erg dat ik er niet heel bewust stil bij kan staan, maar vind het heerlijk als ik besef dat er weer een week voorbij is.
Ik wil zo graag ons kindje in mn armen houden maar helaas moet ik nog zeker 12 weken tot de uitgerekende datum, en zelfs dat zegt niets.
Bij Luke liep ik 1,5 week overtijd voor hij werd geboren, ik ben 3 x gestript wat totaal geen effect had dus ik ga er nu maar vanuit dat ik waarschijnlijk weer over tijd ga lopen, dan valt het ieder geval niet tegen!
Bij Luke had Arend rond de uitgerekende datum 2 weken vrijgenomen omdat ons dat leuk leek als Arend de eerste paar dagen zoizo bij ons was en ik nog niet alles alleen hoefde te doen.
Helaas verstreken de dagen en gebeurde er niets. We zaten allebei te wachten en waren het zat.
Je durft niet heel ver meer van huis te gaan en op gegeven moment waren we overal ook wel geweest, de Ikea, het bos, het centrum. Je bent er gewoon klaar mee omdat je wacht.
En ik kan je vertellen dat wachten nog nooit zo lang heeft geduurd als toen!!

Maar nu weer terug even bij deze zwangerschap.
In het begin heb ik me heel misselijk gevoeld, erger dan bij Luke.
Ik kreeg medicatie, Emasefene. Nou dat heb ik geweten, een bijwerking is dat je duf bent en moe kan zijn.
De eerste 3 dagen dat je het gebruikt mag je ook niet autorijden omdat het je zo beïnvloed.
Het werkte gelukkig wel iets, ik was iets minder misselijk en kon weer wat eten!
Wel lag ik het liefste elke avond om 8 uur al op bed en sliep dan ook gelijk.
Ik deed het niet altijd want het is gewoon niet gezellig, maar wel lag ik er uiterlijk om half 10 in.
Ron 10,5 week was ik helemaal klaar met die medicatie en die moeheid. Ik kocht gemberpillen en stopte met de medicatie.
Het nadeel was dat ik wel weer veel misselijker was maar ik voelde me na een paar dagen wel minder moe en dat scheelde ook enorm, dan voel je je weer een beetje mens.
Gelukkig was rond 11,5 week de misselijkheid eindelijk weg en kon ik gaan genieten.
Heerlijk was dat, niet meer misselijk, gewoon eten wat ik wilde.
Bij Luke hielp het wel als ik wat chips at, daar heb ik hele zakken leeggegeten tijdens de eerste weken van mijn zwangerschap maar nu had ik daar totaal geen zin in.
Ergens vind ik het ook wel grappig om te zien dat de zwangerschappen zo van elkaar kunnen verschillen!

Op Luke's verjaardag op 16 november vroeg mn schoonvader hoe het nu ging. Ik antwoordde dat het wel goed ging maar ik vond het wel onzeker.
Het enigste kleine voordeel van misselijk zijn is wel dat je weet dat alles in je buik nog goed gaat!
Nu zat ik een beetje te twijfelen, zou alles nog wel goed zijn?
En precies in die nacht en de dag erna voelde ik ons kindje schoppen. Zo fijn en weer zo wonderlijk om te voelen!
Wat een geruststelling was dat.
Ik merkte dat ik bij Luke vooral heel blij was en er lekker van genoot en dat ik nu wel banger ben dat het mis kan gaan of dat er iets niet goed is.
Heel raar vind ik dat. Ik bedenk nu meer de risico's en zal dan ook blij zijn als we de 20 weken echo hebben gehad waarbij ze een groot gedeelte uit kunnen sluiten.
Terwijl ik bij Luke bij de 20 weken echo het meest gefocust was op het geslacht ;) haha
en pas later bedacht dat het natuurlijk medisch was en het geslacht maar een leuke bijkomstigheid is.

Een week geleden hebben we een pretecho gedaan en ik merk nu dat ik veel emotioneler naar een echo kijk dan bij Luke, weer zo'n verschil ;)
Ik was bij de 12 weken echo echt een beetje emotioneel en heel verwonderd en bij de pretecho ook weer heel verwonderd terwijl het bij Luke allemaal nieuw was en ik het wel leuk vond om ons kindje te zien maar niet dat ik er echt emotioneel van werd.
Ik snapte dat nooit zo goed als ik dat las van andere mensen, maar ik ben dan ook vrij nuchter.
Maar nu begrijp ik het zeker wel meer als mensen zeggen dat ze emotioneel worden ;)

Nu met 18 weken voel ik ons kindje steeds meer bewegen en gaat het eigenlijk heel goed.
Ik heb sinds deze week wel meer last van maagzuur en erg last van m'n onderrug, maar laatste komt omdat ik mezelf gewoon erg druk maak.
Ik wil van alles geregeld hebben dit jaar wat betreft het feit dat Luke naar een andere kamer gaat.
Ook heb ik helaas te horen gekregen dat mijn contract niet meer verlengd word.
Dit vind ik zo balen! Nu moet ik nog snel naar werk gaan zoeken voor ik ben bevallen, en nu kan ik mijn buik nog wel een beetje verdoezelen maar dat gaat niet lang meer en zoals jullie allemaal weten heb je gewoon als zwangere veel minder kans op een baan wat ik op zich ook wel weer snap, maar wat wel weer balen is!
Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen en of ik snel werk vind. Ik doe ieder geval mn best en probeer daarnaast steeds meer van ons kleine groeiende mensje te genieten. Heerlijk om dat gewriemel te voelen en te weten dat alles nog goed gaat, en verder moeten we gewoon echt wachten tot de 20 weken echo. Ik hoop dat ik dan gewoon goed nieuws kan brengen!! :)
En bij deze een natuurlijk een foto van onze kleine ;)



Liefs Lies

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen